باورم وقتی ترک برداشت

درست مثل    بادامی درشت و تلخ

در انبوه شيرينی و عطر      بادامهای کوهی    تلخ و گزنده بود

آخ دهانم تلخ شد و    روزگارم تلختر از کامم

تکه های پاشيده شده باورم را برداشتم         تا بچسبانم

اما دريغ و درد

آب ريخته جمع نشد.