امروز بیستم ماه  نوامبر ه

 . درست چهل روز به شروع سال جدید میلادی باقی مونده . یعنی چهل روز دیگه سال دو هزار و نه میلادی شروع میشه  و مثل همیشه آرزوی من و شاید بیشتر آدمها صلح و ثبات جهانی و آرامش برای همه انسانهاست .               دیروز در آخرین فرصتی که داشتم رفتم و لاستیکهای تابستانی ماشین رو با لاستیک زمستانی  تعویض کردم هوا خیلی سرد بود و  در حالیکه شال پشمیم رو سه دور دور گردنم پیچیده بودم و عنقریب به خفگی نزدیک شده بودم تیک تیک لرزیدم و منتظر شدم تا نوبتم بشه و آقای تعمیر کار لاستیکهارو برام عوض کنه  اگر امروز این کارو نمیکردم حتما" پلیس جریمه ام میکرد . وقتی به خونه اومدم چنان یخ زده بودم که دوتا لیوان چائی داغ هم نتونست گرمم کنه . تصمیم گرفتم یه کمی از ریخت .و پاش اتاق اشکان ایراد بگیرم تا فشارم بره بالا و گرمم بشه   (شوخی بود )                   

  داشتم با خودم فکر میکردم که امسال چقدر دیر زمستون شروع شد هر سال این موقع دو سه باری برف اومده بود  و از این تاریکی یه کم کاسته شده بود  اما انگار چشمم خیلی شور بود    چون امروز صبح بلافاصله بعد از بیدار شدن دیدم برفی سفید  ،  نرم مثل پر سفید کبوترها پر از پاکی و صفا تمام شهر رو گرفته  خوشحال و ذوق زده پاشدم و شال و کلاه کردم و زدم به چاک جاده برای سر کار رفتن  نمیدونم این اولین برف چه حکمتی داره که آدم هر چی می بینه پاکی و قشنگیه  من همیشه اولین برف رو یه جور دیگه ائی دوست دارم   خلاصه خوشبختانه وقتی برف میاد چون همه جا سفیده اون تاریکی و ظلمت هم از بین میره و همه جا روشن تر میشه مسیر خونه تا سر کارو با یک موزیک بسیار زیبا طی کردم و یخزده و سر حال به سر کارم رسیدم  و حالا میخوام  با آرامش دعا کنم که زمستون برای هیچکس خونه خرابی و ویرانی و غم نیاره و همه بچه های دنیا شکمشون سیر و خونه اشون گرم باشه و در هیچ کجا دستی بی کتاب و پائی بی جوراب نباشه           آمین

بد نیست اگر کمی به هم فکر کنیم

در بحبوحه شادی به غم فکر کنیم

بد نیست اگر خانه ما سیمانی است

به خشت و گل و نفوذ نم فکر کنیم