این شعر را از استاد شفیعی کدکنی در وبلاگ  خانه پدر  از دوست نازنین و فرهیخته ام خواندم و حیفم آمد که شما هم نخوانید و ندانید که

ای کاش آدمی وطنش را
مثل بنفشه ها
در جعبه های خاک

یک روز می توانست
همراه ِ خویشتن ببرد هر کجا که خواست
در روشنای باران
در آفتاب پاک

( م _ سرشک )